[...]

ساعت 7 صبح 22 بهمن 89.

گریه های نوزادی ، ناتمام
بازیهای کودکی ، ناتمام
درسهای نوجوانی ، ناتمام
عشقهای جوانی ، ناتمام
جنگهای آزادی ، ناتمام
لذت آخرین هماغوشی ، ناتمام
اولین سلام ، ناتمام
آخرین خداحافظی ، ناتمام
...
از اسفند هشتاد و دو
از مرداد هشتاد و سه
از مهر هشتاد و پنج
و ...
از سر شب ورق زدم ، دلم میخاست بنویسم ، از این همه دوستی و دوست داشتن
از اینکه چقدر ناب بود ، اینکه دوست داشتنتون هیچ وقت کم نشد
این همه روز ، این همه ماه ، این همه سال
لبخند به لبخند
اندوه به اندوه
به اندازه ء تمام سطرهای این وبلاگ ، از آرزویی که براتون داشت ، از شادی که چشم انتظارش بود و چشم انتظارش موند...

با اشک هایمان
بهتان به جاودانگی درد می زنیم
با دردهایمان
تهمت به عشق
بیگانگی رسالت ما بود

...

4 comments | Permalink

نظرات: 4

مرسی که دوباره مینویسی.
زیبا بود

By  علی, at 1:25 AM

khali ghashng bod....vali chera arezohaee kr dasht?chera cheshm be rah shadi mond....anahita

By  ناشناس, at 1:45 AM

salam sooratake khiyali, bebakhshid shoma maryam hastid?! man kheyli vaghte donbale doostam migardam, :(

By  mehraban, at 9:36 AM

از اینکه چقدر ناب بود ، اینکه دوست داشتنتون هیچ وقت کم نشد
این همه روز ، این همه ماه ، این همه سال

By  sina, at 3:29 PM

---